“Ik moet worden zoals ikzelf. Mijn eigen potentie en dromen waarmaken. Ik heb alles omgegooid.”

Mijn moeder is mijn grote held. Ze nam mij en mijn zus als kinderen mee naar de daklozenopvang, dagopvang voor gehandicapten en andere maatschappelijke projecten. Ze liet ons zien dat comfort en gezond zijn niet vanzelfsprekend zijn.

Op de dag dat ze de diagnose kanker kreeg stortte mijn wereld in. Gek was dat, want ik vertelde anderen altijd hoe ik mijn veerkracht van mijn moeder had geërfd. Maar mijn kracht om op te staan na dit vernietigende nieuws bleek niet aanwezig. Ik zat in mijn tweede studiejaar van de hotelschool. Ik had een bijbaan in een vijfsterrenhotel. Omringde me met lieve vrienden. Maar alles wat ooit vanzelfsprekend was leek in een dag af te brokkelen tot niets. Ze heeft nog negen weken geleefd na die diagnose.

Na haar dood was ik compleet verdoofd. Mijn zus en ik hebben een onverwoestbare band, maar ze runt met haar man een weeshuis in India. Na een maand in Nederland moest ze weer terug. Ik heb me als een kind aan haar vastgeklampt op Schiphol, gesmeekt te blijven. Het was alsof alles van mij wegebde. Mijn moeder, mijn zus… ikzelf.

Mijn vader? Die verloren we op jonge leeftijd aan een auto-ongeluk. De vriendinnen van mijn moeder vertelde ons altijd hoe ze het verlies van haar grote liefde met zoveel verdriet en kracht had gedragen. Ik wilde dat ook.  

De enige momenten waarop ik geen pijn voelde was als ik overmatig alcohol dronk. Mijn leven bestond uit nachten feesten en de volgende ochtend ontwaken in leegte. Studeren kostte me zoveel moeite dat ik moest stoppen. Ik kwam afspraken niet meer na en op het dieptepunt kwam ik mijn deur niet meer uit. Ik kreeg de diagnose posttraumatische stress-stoornis. Ik wilde zo graag zoals mijn moeder zijn tot ik besefte, dit is niet wat zij had gewild. Ik moet worden zoals ikzelf. Mijn eigen potentie en dromen waarmaken. Ik heb alles omgegooid; ik stopte met drinken en ga nu mijn laatste studiejaar in bij de opleiding tot verpleegkundige. De afgelopen jaren leef ik door minimale inkomsten van maand naar maand. Onverwachte uitgaven zoals een tandartsrekening, een kapotte wasmachine of een vrijgezellenfeest probeer ik te vermijden.

Mijn zus hoorde over 46 Dresses en stuurde mijn verhaal in. Dat ik uitgerekend in de zomer – het is nu 9 jaar na het overlijden van mijn moeder – een nieuwe koers aan het varen ben wordt onderstreept door de nieuwe jurk en alle andere extra’s die ik cadeau kreeg. En voor mij is het een knipoog van mama. Om door zo’n mooi maatschappelijk initiatief wat zoveel schoonheid draagt een opsteker te krijgen. Dank jullie wel.”

– Susanne (29)




Heeft dit verhaal je geraakt?

Help ons vrouwen helpen. Als goed doel zijn we afhankelijk van donaties en giften. Wil je ons werk om vrouwen te kleden naar wat ze waard zijn supporten? Je steun is meer dan welkom!