“Als je zo teleurgesteld bent in de medemens dan is een bericht uit het niets krijgen over een cadeau iets heel speciaals. Alsof je wakker gekust wordt door een vreemdeling die zegt: ik zie je.

Het begon op mijn eerste werkdag. Er vloog een balletje papier voor mijn computerscherm langs, terwijl ik mijn inwerk-schema aan het bekijken was. ‘Wat was dat?!’ zei ik geschrokken tegen mijn drie nieuwe collega’s. ‘Wat bedoel je?’ zei er één. De anderen zwegen.

Ik was net verhuisd van Groningen naar Utrecht, om te werken bij een zorg-instituut. In Groningen had ik een fantastische jeugd gehad, heel onbezorgd en een mooie studententijd. Maar ik verlangde naar een nieuwe plek. Dus zei ik ‘ja’ tegen een baan in Utrecht.

Het pesten begon terugkijkend die eerste dag. Heel langzaam, sluimerend maar uiteindelijk vernietigend.

Mijn leidinggevende was een hoogleraar die veel op pad was. Hij was verstrooid en belangrijk. Dus hem lastig vallen met mijn zorgen over collegialiteit, was het laatste wat ik wilde doen. Met vier analisten werkten we voor hem. Het werd me snel duidelijk dat mijn collega’s ook een vriendengroep waren. En dat er één moest vertrekken na slecht functioneren. Dat ik de plek van hun geliefde vriendin had ‘ingenomen’ was een bittere pil voor hen.

Na wat plagerijen volgde negeren, het doorgeven van verkeerde informatie en volledige buitensluiting. Ik dacht: ik ben sterk genoeg, ik lach me hier doorheen. Ik ga er niet op in. Maar vier maanden later kreeg ik slaapproblemen en begon ik slechter voor mezelf te zorgen.

Mijn waardigheid ben ik verloren op de dag dat ze alle spullen uit mijn handtas hadden verspreid over het kantoor. Ik heb alles opgepakt en ben naar Personeelszaken gegaan. Daar herkenden ze de problematiek en cultuur in de organisatie maar konden ze vrij weinig doen. De volgende dag ben ik met opgeheven hoofd gewoon naar werk gegaan.

Pesten associeerde ik met kinderen, hoe naïef. Maar ik heb het zelf ervaren. Na 6 maanden kreeg ik een burn-out en moest ik stoppen. Ik zit nu dik een jaar thuis. De schaamte heeft me overvallen en daardoor heb ik moeite met terugkeren naar Groningen. Alsof ik een verliezer ben. Dat is natuurlijk niet zo. Ik heb veelvuldig gesolliciteerd naar andere functies en tweemaal een nieuwe baan gekregen. Maar door de grote paniek ik het me niet gelukt om daadwerkelijk te starten. Alsof een domino effect al mijn waarden heeft neer laten vallen. Mijn veerkracht is momenteel ver te zoeken, maar door de hulp van een coach begin ik het licht aan het einde van de tunnel te zien.

Als je zo teleurgesteld bent in de medemens dan is een bericht uit het niets krijgen over een cadeau iets heel speciaals. Alsof je wakker gekust wordt door een vreemdeling die zegt: ik zie je. Je mag er wel zijn. Je bent meer dan goed genoeg. De combinatie van zoveel bemoediging en een cadeau ontvangen bij 46 Dresses is onbeschrijfelijk.”

– Paula (28)


Heeft dit verhaal je geraakt?

Help ons vrouwen helpen. Als goed doel zijn we afhankelijk van donaties en giften. Wil je ons werk om vrouwen te kleden naar wat ze waard zijn supporten? Je steun is meer dan welkom!