“Door de interventie van 46 Dresses is een stuk schaamte van me af gevallen en heb ik weer vertrouwen in de wereld terug gewonnen.”

Mijn gewicht is altijd een worsteling geweest. Ik geloofde dat mijn uiterlijk mij definieerde. Ik ben alles geweest. Vegan. Fitgirl. Alleen-maar-gezonde-vetten-eten-girl. Terugkijkend was het een manier om enigszins controle te hebben in het leven.

Na mijn middelbare school ging ik geneeskunde studeren. Mijn doel: cum laude afstuderen en de beste, meest briljante dokter worden om zoveel mogelijk mensen te helpen. Die ambitie, gepaard met mijn eetstoornis, is uiteindelijk mijn ondergang geworden.

Ik ging in opleiding tot huisarts maar raakte in paniek van de vele administratieve druk. Ik wilde – heel naïef misschien – alleen maar met mijn patiënten bezig zijn. ‘Maar je gaat in ieder geval lekker verdienen.’ Hoorde ik vaak. Ik had weinig ruimte om mijn eigen verhaal te kunnen delen omdat er onterecht tegen mij op gekeken werd.

Op een dag in januari – nu twee jaar geleden – kon ik alleen nog maar huilen en mijn bed niet meer uitkomen. Mijn telefoon oppakken was al teveel moeite. Om mij heen kon ik op geen begrip rekenen. Het was duidelijk dat ik niet mijn eigen droom aan het leven was, maar vooral die van mijn ouders. Zij werken zelf in de gezondheidszorg en wilden voor mij en mijn zus eenzelfde toekomst.

Mijn burnout is een huiveringwekkend proces geweest en ik heb aan de rand gestaan van niet meer willen leven. Ik werd opgenomen op een psychiatrische inrichting. Mijn ouders namen afstand van me. Maar van alle mensen die mij niet begrepen begreep ik mijzelf evenmin. Het werd me pijnlijk duidelijk dat ik eerst mijzelf moest helpen voordat ik anderen kon helpen.

Vanuit diepe eenzaamheid ben ik stap voor stap gaan opkrabbelen. Ik wens andere vrouwen toe om niet zo diep te hoeven gaan. Ik ben er nu van overtuigd dat ik andere vrouwen wil helpen in de toekomst. Ik ben begonnen aan een nieuwe studie, psychologie. Het is voor mij nu twee jaar dat ik van een minimum moet rondkomen. Heb ik een dak boven me hoofd? Jazeker. Dus ben ik echt arm? Dat hangt van de definitie af. Ik vermijd bruiloften en verjaardagsfeestjes van vrienden van mijn studie, omdat ik me onzeker voel over mijn uiterlijk en kleding. Tegelijkertijd hunker ik naar connectie en echt contact. Ik voel me eenzaam en onzeker.

Mijn huisgenootje mailde 46 Dresses over mijn verhaal. Toen ik bericht kreeg of we samen naar de showroom wilden komen om mij in het zonnetje te zetten was ik sprakeloos. Ik vond het spannend. Uiterlijk is altijd een ding geweest. Dat viel gelijk weg toen ik binnen kwam. Een warm bad, vol ruimte voor mijn verhaal. Een paar uur later liepen we met vier tassen vol nieuwe jurken, schoenen en verzorgingsproducten naar buiten. Ik probeer om de paar maanden even ‘hallo’ te zeggen bij 46 Dresses, want het voelt alsof ik een nieuwe vriendin erbij heb. Door de interventie van 46 Dresses is een stuk schaamte van me af gevallen en heb ik weer vertrouwen in de wereld terug gewonnen.

– Ninthe, 30



Heeft dit verhaal je geraakt?

Help ons vrouwen helpen. Als goed doel zijn we afhankelijk van donaties en giften. Wil je ons werk om vrouwen te kleden naar wat ze waard zijn supporten? Je steun is meer dan welkom!