“Ik zie nu dat rijkdom gehaald wordt uit veerkracht, en om vanuit niets weer iets op te bouwen.”

Ik ontmoette hem toen ik 19 was. Hij was de zanger van een Amsterdamse band. Ik was net verhuisd naar de grote stad en voelde me heel wat. Vanaf het podium knipoogde hij naar mij. De rest van de avond negeerde ik hem en natuurlijk, het werkte. We vielen als een blok voor elkaar. Alles was vlammend bij ons. De seks, de verrassingen, de gesprekken. Alles of niets. Het was bevrijdend voor mij, na een hele veilige, geborgen jeugd in een dorp in Limburg. ‘Bij jou kan ik thuiskomen.’ zei hij me altijd. En dat vond ik als 19-jarige heel speciaal. Mijn omgeving vond hem niet direct bij mij passen. ‘Bij jou hoort een 9-tot-5-man.’ Maar ik wist ze te overtuigen van mijn liefde voor hem. Hij was charmant, knap, sociaal. Je kon hem overal mee naartoe nemen en wist iedereen voor zich te winnen.

Toen zijn band landelijk doorbrak waren we euforisch. Hij vroeg me ten huwelijk en diezelfde avond raakte ik zwanger. Maar zijn bekendheid had een keerzijde. Hij probeerde om te gaan met de stress van het presteren, op de voorgrond blijven, gáán. Zijn extravagante liefde voor mij uitte zich opeens in hebberigheid en achterdocht.

9 maanden later werd onze dochter Emma geboren. Hij was erbij, maar totaal afwezig. Een maand na de geboorte van onze dochter kreeg ik een bericht van een vrouw via facebook, die claimde zijn minnares te zijn. Toen ik hem hiermee confronteerde vloog hij me aan. Hij brak mijn kaak en natuurlijk had ik toen moeten weggaan. Maar ik bleef. Ik was net gestopt met werken en voelde me in complete afhankelijkheid van hem. Niemand durfde ik te vertellen wat er achter onze voordeur afspeelde. Ik was toch een slimme, sociale, zelfverzekerde vrouw en moeder? Dit zou mij nooit overkomen. Maar het gebeurde wel.

Het heeft nog twee jaar geduurd voordat ik het lef had om bij hem weg te gaan. Hij vocht de voogdij aan  -verloor- maar een slepend proces volgde. Mijn dochter en ik verhuisden van adres naar adres. En uiteindelijk streken we neer bij mijn ouders in Limburg. Daar probeerde ik een nieuw bestaan op te bouwen. Door alles wat er gebeurd was wilde ik veel bij Emma zijn. Maar in mijn vak als event-planner kon ik onmogelijk parttime een baan vinden. Als secretaresse ben ik nu werkzaam. We wonen in een klein studiootje en leven van maand naar maand. Ontzettend trots ben ik, als de rekeningen weer zijn betaald en ik wat geld overhoud voor Emma. Dan gaan we samen zwemmen of ergens een kopje thee drinken. Dat is een hele beleving.

Overvloed heb ik gekend toen ik in Amsterdam woonde, maar ik vreesde dagelijks voor mijn leven. Ik zie nu dat rijkdom gehaald wordt uit veerkracht, en om vanuit niets weer iets op te bouwen. Ik vertelde mijn zusje dat – als er ooit weer financiële ruimte komt -, ik mezelf in het nieuw ga steken. En toen kreeg ik een bericht van jullie. Dat alleen al, zulke lieve woorden van een onbekende afzender bezorgen me nog kippenvel.”

– Lieke (31)



Heeft dit verhaal je geraakt?

Help ons vrouwen helpen. Als goed doel zijn we afhankelijk van donaties en giften. Wil je ons werk om vrouwen te kleden naar wat ze waard zijn supporten? Je steun is meer dan welkom!