De vrouwen voor wie we het doen

Het verhaal van

Maya

Op mijn 9e vluchten mijn ouders en ik naar Nederland. Eenmaal hier stonden hard werken en een dankbare houding centraal in alles wat we deden. Klagen werd niet getolereerd. Dat vond ik lastig, want ondanks die dankbaarheid hadden we vaak te maken met oordelen.

Salome

Op mijn 6e veranderde mijn wereld. Mijn moeder overleed tijdens de geboorte van mijn broertje. Ik ben de oudste van vier en opeens kwamen veel verantwoordelijkheden op mijn schouders terecht. Ik verschoonde luiers en hielp met huiswerk. Mijn vader zocht in zijn werk een vlucht na het overlijden van mijn moeder.

Yvonne

We ontmoetten elkaar in London tijdens onze studie. Hij was 5 jaar ouder en hielp me met volwassen worden. Als Nederlander kende hij de weg beter in de grote stad dan ik, een jonge vrouw uit het platteland van Engeland. Ik leunde volledig op hem en genoot daarvan. Hij was groot, sterk en invloedrijk.

Ninthe

Mijn gewicht is altijd een worsteling geweest. Ik geloofde dat mijn uiterlijk mij definieerde. Ik ben alles geweest. Vegan. Fitgirl. Alleen-maar-gezonde-vetten-eten-girl. Terugkijkend was het een manier om enigszins controle te hebben in het leven.

Ankie

Geld moet rollen. Dat was de visie van mijn ouders. Dat ik een ander leven koos, heeft me veel gekost. Maar nog meer gegeven. Het was onbegrijpelijk voor mijn ouders dat ik voor de kunstacademie koos, en niet voor een studie rechten of geneeskunde.

Marian

Ik ben opgegroeid in een groot gezin.Ik was het enige meisje en mocht de kleren van mijn broers dragen. Over ‘later’ droomde ik van een baan, een gezin en vooral veel eigen vrouwelijke kleding. Die droom kwam uit. Maar ik wist niet dat mijn man er een groot geheim op na hield: hij gokte.

Susanne

Mijn moeder is mijn grote held. Ze nam mij en mijn zus als kinderen mee naar de daklozenopvang, dagopvang voor gehandicapten en andere maatschappelijke projecten. Ze liet ons zien dat comfort en gezond zijn niet vanzelfsprekend zijn.

Lieke

Ik ontmoette hem toen ik 19 was. Hij was de zanger van een Amsterdamse band. Ik was net verhuisd naar de grote stad en voelde me heel wat. Vanaf het podium knipoogde hij naar mij. De rest van de avond negeerde ik hem en natuurlijk, het werkte. We vielen als een blok voor elkaar.

Paula

“Het begon op mijn eerste werkdag. Er vloog een balletje papier voor mijn computerscherm langs, terwijl ik mijn inwerk-schema aan het bekijken was. ‘Wat was dat?!’ zei ik geschrokken tegen mijn drie nieuwe collega’s. ‘Wat bedoel je?’ zei er één. De anderen zwegen.